Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

ΓΚΟΥΡΑΣ ΓΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΣΚΟΥΡΤΑΝΙΩΤΗ ΚΑΙ ΜΑΧΗ ΜΑΥΡΟΜΑΤΙΟΥ





Η επιστολή του Γιάννη Γκούρα στις 10 Νοεμβρίου 1825 
στην κυβέρνηση, για την κατάσταση των ελληνικών στρατευμάτων 
στην Στερεά και την μάχη του Μαυροματίου


Είναι από τα τεκμήρια, που ένας ερευνητής το ψάχνει χρόνια γιατί ανταμείβει μόχθο του. Στην συγκεκριμένη επιστολή -βαρύνουσα από κάθε άποψη- ο Αρχιστράτηγος Στερεάς Γιάννης Γκούρας φωτογραφίζει με ρεαλιστικό και ωμό τρόπο, την κατάσταση των ελληνικών στρατευμάτων της ανατολικής Στερεάς τον Νοέμβριο του 1825, όπου βρίσκονται κυριολεκτικά υπό διάλυση από την έλλειψη κυρίως τροφών, ενώ παράλληλα δίνει μια καταπληκτική μαρτυρία της μάχης του Μαυροματίου, ελάχιστες μονάχα ημέρες μετά το γεγονός. Ο Γκούρας, ο οποίος χαρακτηρίζει το συμβάν ''ανέλπιστον και λυπηρότατον'' μας δίνει τους αριθμούς των αντιμαχομένων. Υπέρ των εξακοσίων οι Τούρκοι ιππείς και πεζοί και σαράντα δύο μονάχα οι Έλληνες υπό του Σκουρτανιώτη, του Ντρίντζουλα και κάποιου Αναστάση Λεβεντάκη, του οποίου το όνομα ακούγεται για πρώτη φορά στην μάχη του Μαυροματίου. Ο Γούρας μεταθέτει την ημερομηνία διεξαγωγής της μάχης στης 2 και όχι στις 3 Νοεμβρίου...

Ας δούμε όμως την επιστολή του Γιάννη Γκούρα

''Προς την Σεβαστή Διοίκησιν

Εκλαμπρότατοι

Και την υπ' Αριθ. 1325 β Διαταγήν έλαβον διά της οποίας είδον να μοι λέγη η Σ. Διοίκησις ότι αφού τα διάφορα εν Σαλώνοις σώματα απεφάσισαν να διαλυθούν, δεν έπρεπε να το υποφέρω, αλλά να το εμποδίσω και να ιδεάσω και την Σ. Διοίκηση κτλ.
Αλλά τούτο εκλπαμπρότατοι, απεφασίσθη ότι από τον Αύγουστον, οπόταν έλειψεν ολοτελώς η ζωοτροφία και εγώ όσο ηδυνάμην τας εμπόδιζα με λόγον και έργον καθότι μόνος μου επήγον εις Σαλαμίνα και τους έφερα ολίγην τροφήν, άλλοτε από καϊκια τινά, ελάμβανον ολίγην και τους έδιδον απόδειξιν, άλλοτε από τον ένα και άλλοτε από τον άλλον τα εξηκονόμην μόνος μου και τους τα εμοίραζον εις όλα τα σώματα με το δράμι εις όσους στρατιώτας ανθρωπίνους και όχι χάρτινους είχεν ο καθείς από 100 δράμια και 150 κάποτε και τους ενεθάρυνον πάντοτε με κάποια ελπίδα και με υποσχέσεις και τελευταίον,  βλέπων ότι ο εχθρός ακινητώσι προσμένων την διάλυσίν μας, την οποίαν από κατασκόπους εμάνθανον από μέρες και την αμετάθετον των στρατευμάτων απόφασιν να διαλυθούν εκ της απελπισίας και αμηχανίας τροφών -και λοιπόν απεφάσισα και επήγα και τους εβάρεσα εις Αλαμάνα και πάλιν εις Νευρόπολιν και τελευταίον αφού τους εβαρέσαμε και εις την ...σκάλαν αν και εφονεύθη και ο αδελφός του Ρούκη εξ ημών επληγώθη και από αυτούς ο Αρχηγός της Άμπλιανης, ερωτών άνθρωπον σημαντικόν, ο οποίος λιποτακτήσας και αφήσας την άμπλιανην απέλπισεν τους λοιπούς τοσούτον, ώστε πάραυτα ετράπησαν εις φυγήν και έμειναν οι εδώ τόποι ελεύθεροι. Το διά πώς δεν ιδέαζον την Σ. Διοίκησιν την αποφασισθήσα χιλιάκις των στρατευμάτων μας λιποταξίαν, τούτο δεν το έκαμνον , επειδή όλως δυνάμει το εμπόδιζον και το ..... και δεν το ιδέαζον διά να μην λυπήσω και οιωνί απελπίσω την Σ. Διοίκησιν εν τω μέσω τοσούτων δυσφορήτων αγώνων και εν ω έβλεπα τον εχθρόν καταφθείροντα το κέντρον μας, τας νήσους κινδυνευούσεις και το Μεσολόγκιον. Ταύτα πάσχοντα, να ακούση και ότι διαλύονται και τα εν Σαλώνοις στρατεύματα. Διά τούτο ου μόνο εμπόδιζον την διάλυσιν των, αλλά και το διά τούτο γράμματα εκράτουν από τα οποία ιδού όπου περικλείω ένα δύο τώρα, προς πληροφορίαν περισσοτέραν. Η έλλειψις λοιπόν των αναγκαίων ήτον η αιτία της αποφασισθήσης τοσάκις διαλύσεως των διαφόρων σωμάτων και ουχί καμιά άλλη αιτία. 
Και ταύτα περί τούτου.

Οι δε εχθροί οι εν Ευβοία, εξερχομένοι συχνώς και αλλεπαλλήλως και καταφθείροντας και καταλεηλατούντας τας επαρχίας της ανατολικής Ελλάδος και ένεκα τούτου είχον προσδιορίσει οπλαρχηγούς τινάς εν διαφόροις μέρηση, ίνα ανθίστανται και ματαιώνουν τους σκοπούς και κινημάτά των, αλ' αίφνης προχθές εν Σαλώνοις ων, μανθάνω ότι εξήλθον υπέρ των εξακοσίων ιππέων τε και πεζών και ότι εκ των προσδιορισθέντων ο μεν Θανάσης Σκουρτανιώτης, Αναστάσης Λεβεντάκης και Γιάννης Ντρίτζουλας αντισταθέντες εις αυτούς με μόνον τεσσαράκοντα δύο στρατιώτας, καθώς εις της ελλείψεως της ζωοτροφίας ουκ ηδύναντο να έχωσι περισσοτέρους , και εκ διά την φιλοτιμίαν και Αισχύνιν ουκ ηδύναντο να αναχωρήσουν χωρίς να τους βαρέσουν. Αντισταθέντες και πολιορκηθέντες εις μίαν παλαιάν θολωτήν εκκλησίαν περί της θέσης Μαυρομάτι. Οι δε εχθροί αναβάντες εις τον θόλον και τρυπήσοντάς τον, έρριψαν μέσα ένα πλήθος ρετζίνια και φυσέκια αναμμένα εις τρόπον ώστε απεπνίγησαν μέσα όλοι  έναν εξαιρέσεως, ύστερον από μίαν σκληράν ανθίστασιν εις την οποίαν εφονεύθησαν πάμπολλοι εχθροί. Ακολούθως οι μείναντες εχθροί ανεχώρησαν την ίδιαν εκείνην νύκτα εις τας 2 του τρέχοντος. Εγώ δε μανθών το ανέλπιστον και λυπηρότατον τούτο συμβάν έσπευσα και κατέλαβον τας περί την Δομπραίναν θέσεις προσμένων τον ζαερέ διά να προχωρήσω ίσως και παγιδεύσω και τούτον τον τοσούτον καταλεηλατήσαντα τας εδώ επαρχίας εχθρόν. 

Προσθέτω ότι τας αυτάς εκείνας ημέρας, καθ' ας εφυγαδεύθησαν οι εχθροί και ήτον οι στρατιώται συναγμένοι και ενθουσιασμένοι επρότεινα και επαρακίνησα τους αδελφούς Σουλιώτας να υπάγομεν από τα ......τους εν Μεσολογκίω εχθρούς, αλλά αυτοί δεν το εδέχθησαν αλλ' ανέβαλλον  τον καιρόν. Εγώ δε, βλέπων ότι οι στρατιώται εκρίωσαν, επειδή έχωμεν εικοσιέξι ημέρας σήμερον να τους δώσσωμεν ταϊνι και εσκορπίσθησαν παραιτήθησαν εκ τούτου επειδή πλέον δεν το εδέχοντο μήτε οι  στρατιώται.  Επειδή δεν εντρέπομαι να το ειπώ, δεν τους εξουσιάζομεν κατά δυστυχίαν και τούτο. Αλλ' ο καθείς σχεδόν είναι αυτοκέφαλος και τούτο προέρχεται, επειδή δεν τους πληρώνομεν και δεν τους ταγγίζωμεν. Έτερον δεν έχω αλλά μένω με το προσήκων σέβας.

10 Νοεμβρίου 1825
Δομπραίνα                                                                           Γ. Γκούρας

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

ΦΕΝΤΟΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ



                                                      Οδυσσέας Ανδρούτσος


Μια από τις σημαντικές επιστολές στα Γενικά Αρχεία του Κράτους που αφορά το ανήλεο κυνήγι του Ανδρούτσου από την κυβέρνηση και το δίδυμο Μαυροκορδάτου-Κωλέττη, είναι η επιστολή του Σκωτσέζου πρακτοροφιλέλληνα και τυχοδιώκτη Φέντον, την οποία παρουσιάζω σήμερα.

Ο Φέντον μέσω κάποιου Αμερικάνου Jarvis από το Φθινόπωρο κιόλας του 1824, βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον Μαυροκορδάτο, επιζητώντας να αναλάβει την υπόθεση της δολοφονίας του Ανδρούτσου. Στην παρούσα επιστολή όμως, γραμμένη στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825, διαβλέποντας την δυσκολία αυτού του εγχειρήματος, κάνει πρόταση στην κυβέρνηση να κυριεύσει τουλάχιστον το σπήλαιό του, ώστε να μείνει ο Ανδρούτσος χωρίς καταφύγιο. Αυτή η προσπάθεια κυρίευσης του σπηλαίου, δεν πραγματοποιήθηκε βέβαια αμέσως, παρά μερικούς μήνες αργότερα όταν ο Ανδρούτσος ήταν πια δέσμιος της κυβέρνησης. Ο Φέντον με τον συνεργό του Ουάιτκομπ κάνουν τον φίλο στον πιστό του Ανδρούτσου μέχρι τελευταία στιγμή Τρελώνυ που κατέχει το σπήλαιο, για να τον δολοφονήσουν και να το πάρουν. Την ημέρα μάλιστα που ο Μαμούρης με τον Τριανταφυλλίνα γκρεμίζουν τον Ανδρούτσο από την Ακρόπολη δηλαδή στις 5 Ιουνίου 1825, εκείνοι επιχειρούν ανεπιτυχώς να δολοφονήσουν έξω από το σπήλαιο του Ανδρούτσου και τον Τρελώνυ. Η σύμπτωση της ημερομηνίας των δύο χτυπημάτων δεν πιστεύω πως είναι τυχαία. Την ίδια ημέρα, ήθελαν να ξεμπερδεύουν μια και καλή και με τον Ανδρούτσο και με τους τελευταίους πιστούς του που κρατούσαν το σπήλαιό του. Με την ευκαιρία επίδειξης σκοποβολής λοιπόν, ο Ουάιτκομπ χτυπά πισώπλατα τον Τρελώνυ και τον τραυματίζει σοβαρά, ενώ το πιστόλι του Φέντον δεν παίρνει φωτιά. Οι ακόλουθοι του Τρελώνυ όμως σκοτώνουν επί τόπου τον Φέντον, ενώ τον Ουάιτκομπ τον σώζει ο ίδιος ο Τρελώνυ, ο οποίος αν και αιμόφυρτος και σχεδόν θανάσιμα τραυματισμένος, παρεμβαίνει λυπούμενος το νεαρό της ηλικίας του.

Aλλά αυτά λίγο πολύ, είναι γνωστά.

Ο Άγγλος τυχοδιώκτης Εδουάρδος Τρελώνυ. Ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τον Βύρωνα αλλά από την στιγμή που γνώρισε τον Ανδρούτσο, τον ακολούθησε πιστά μέχρι το τέλος. Παντρεύτηκε και την αδερφή του Οδυσσέα Ταρσίτσα. Επέζησε της απόπειρας δολοφονίας εναντίον του στις 5 Ιούνη 1825 και επέστρεψε στην Αγγλία όπου έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα.


Ιωάννης Μαμούρης. Υπαρχηγός για μεγάλο διάστημα του Γκούρα (στην ουσία αυτός τον ανέδειξε) και υποφρούραρχος της Ακρόπολης Αθηνών. Μετά από διαταγή του Γκούρα μαζί με τον Τριανταφυλλίνα, σκότωσαν τον Ανδρούτσο το βράδυ της 5ης Ιουνίου 1825, πρώτα χτυπώντας τον και βασανίζοντάς τον βάναυσα και ενώ ήταν δεμένος και μετά γκρεμίζοντάς τον από την Ακρόπολη


Ας επιστρέψουμε λοιπόν, στην επιστολή που δημοσιεύω εδώ και έχει γραφεί λίγους μήνες πριν από το επεισόδιο αυτό και πράγματι φανερώνει κάτι πολύ σημαντικό, εκτός από το ότι από πολύ νωρίς, υπάρχει σαφής προσανατολισμός από πλευράς της τότε κυβέρνησης, δολοφονίας και εξόντωσης του Ανδρούτσου. Όμως στην επιστολή υπάρχει μια πρόταση του Φέντον που προδίδει ολόκληρο το τρομερό σχέδιο εναντίον του και φανερώνει πως η εξέλιξη των γεγονότων, δεν ήταν καθόλου τυχαία. Γράφει λοιπόν σε σημείο της επιστολής ο Φέντον:

''...και εάν υποθέσουμε ότι μετά τον χαμόν του σπηλαίου οι Τούρκοι φερθούν ευνοϊκότερα προς αυτόν και του εμπιστευθούν ως και στράτευμα, έχει πάντοτε να φοβάται πολύ, χωρίς πιθανότητα επιτυχίας, ότι άπαντες οι Έλληνες θα είναι εναντίον του και αδύνατον φρούριο εις τα οπίσθιά του...''

Τι μας λέει λοιπόν με λίγα λόγια ο Φέντον εδώ; Πως αν ο Ανδρούτσος μείνει χωρίς καταφύγιο, δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να προστρέξει στους Τούρκους με δεδομένο το συνεχή κυνήγι από πλευράς κυβέρνησης εναντίον του. Του κλείνουν όλους  τους δρόμους και τον σπρώχνουν δηλαδή συνειδητά στους Τούρκους. Η φράση δε: “οι Έλληνες θα είναι εναντίον του και αδύνατο φρούριο εις τα οπίσθιά του” αποτελεί συνάμα και ομολογία του σεβασμού και της αγάπης του κόσμου στο πρόσωπο του Ανδρούτσου, μέχρι εκείνη την στιγμή. Γνωρίζουν το λαϊκό έρεισμα και την αγάπη του λαού, γνωρίζουν πως αυτά είναι ουσιαστικά το φρούριό του και ακριβώς αυτό το φρούριο επιθυμούν να γκρεμίσουν, κόβοντας όλες τις γέφυρες , γινόμενοι όλο και πιο εχθρικοί εναντίον του, αφαιρώντας του από τις αρχές του 1824 κιόλας, κάθε βοήθεια σε μισθούς, τροφοδοσία και πυρομαχικά, αγνοώντας τον επιδεικτικά ως στρατηγό σα να μην υπάρχει, αλλά παράλληλα κυνηγώντας τον ανήλεα -έχει σωθεί μέχρι τότε από τουλάχιστον τρεις απόπειρες δολοφονίας εναντίον του- μην αφήνοντάς τον σε χλωρό κλαρί, χωρίς καν αναπνοή και τόπο να σταθεί, σπρώχνοντας τον με αυτόν τον τρόπο να καταφύγει στους Τούρκους, ώστε έπειτα να γίνει αμνός προς σφαγή στα χέρια τους, αφού θα έχει χάσει και το τελευταίο του φρούριο που ήταν η αγάπη των απλών Ελλήνων στο πρόσωπό του.

'Οπερ και εγένετο με την διαφορά πως ακόμη κι όταν ο Ανδρούτσος πήγε τελικά με τους Τούρκους, δεν σήκωσε ποτέ ντουφέκι εναντίον Ελλήνων και στις αρχές Απρίλη του 1825 στις Λιβανάτες, ενώ θα μπορούσε να χτυπήσει τα στρατεύματα του Γκούρα μαζί με τους Τούρκους, εκείνος προτίμησε να αποσπαστεί από τους Οθωμανούς και να παραδοθεί στον Γκούρα, παρά να χύσει ελληνικό αίμα. Υπάρχουν ακόμη βάσιμες υποψίες πως η προσωρινή και αναγκαστική φιλία του με τους Τούρκους, δεν ήταν παρά μια λυκοφιλία, ώστε να κατορθώσει να μπει με τους άντρες του στην Χαλκίδα και να αλώσει τον Ομέρ Πασά από μέσα. Το σχέδιο αυτό του Ανδρούτσου, διέβλεψε μάλλον ο ευφυής Ομέρ και δεν επέτρεψε ποτέ στον Οδυσσέα με το σύνολο των αντρών του να εισέλθει στον Εύριπο, εκτός από μία φορά όπου επέτρεψε σε ελάχιστους άντρες του να εισέλθουν οπλισμένοι στον Εύριπο.

Αυτά είναι λοιπόν τα διαβολικά σχέδια εξόντωσης σημαντικών και υπερπολύτιμων ανθρώπων, που μπορεί να μην ήταν άγιοι, θα μπορούσαν όμως να προσφέρουν πολλά ακόμη στην ελληνική επανάσταση με τον κατάλληλο χειρισμό. Η επιστολή και πολύ περισσότερο η παραπάνω πρόταση του Φέντον, αποτελεί για μένα μοναδικό ντοκουμέντο υπέρ του πολύπαθου Οδυσσέα Ανδρούτσου και επίσης στοιχείο που ενοχοποιεί πλήρως την κυβέρνηση η οποία χρησιμοποιεί πράκτορες και ξοδεύει χρήματα όχι εναντίον των Τούρκων, αλλά εναντίον σημαντικών Ελλήνων οπλαρχηγών. 2000 τάλαρα ζητάει εδώ ο Φέντον ώστε να φέρει σε πέρας την αποστολή του...


                             H επιστολή του Φέντον στην κυβέρνηση


Ας διαβάσουμε όμως την επιστολή:

Πρότασις
Το πρώτιστον αντικείμενον δεν θα είναι το πρόσωπο του Οδυσσέως, αλλά η κυρίευσις του σπηλαίου του, επειδή όσο και να συμφέρη να πιασθή ο Οδυσεύς, το σπήλαιό του συμφέρη πολύ περισσότερον καθότι η δύναμις του χωριού αυτού δεν είναι παντελώς φοβερά. Το πιάσιμόν του δε εάν και είναι τόσο πολύτιμον, είναι όμως πολύ δυσκολώτερον να κατορθωθή και όταν με την κυρίευση του σπηλαίου του χάσει τα μέσα του …. δεν του μένη πλέον καταφύγιον. και εάν υποθέσουμε ότι μετά τον χαμόν του σπηλαίου οι Τούρκοι φερθούν ευνοϊκότερα προς αυτόν και του εμπιστευθούν ως και στράτευμα, έχει πάντοτε να φοβάται πολύ, χωρίς πιθανότητα επιτυχίας, ότι άπαντες οι Έλληνες θα είναι εναντίον του και αδύνατον φρούριο εις τα οπίσθιά του. τότε δε πώς ημπορή να κυριευθή το σπήλαιο. να λάβω πενήντα στρατιώτας της διοίκησις από τα Σάλωνα όταν χρειασθή και να πιάσω το χωρίον Βελίτζα, όπου ευρίσκονται 30 έως 40 χωριάται οπλισμένοι. και όταν έχωμεν την Βελίτζα, ημπορούμεν με τους στρατιώτας να την διευθετήσωμεν κατά πάσης δυνάμεως, την οποίαν ημπορή κατ’ αυτής να στείλη ο Οδυσεύς. (επειδή και άλλοτε ο Οδυσεύς την εβάσταξε με 20 μόνους στρατιώτας.) και ούτω κόπτεται η είσοδος εις το σπήλαιο επειδή ολούθεν εις αυτήν πέρασμα δεν ευρίσκεται.
Ο αριθμός των εν τω σπηλαίω είναι (και θα μείνει και μετά την αναχώρησιν του Τρελώνη διά την Αγγλίαν μέσω Πρεβαίζης) συναγμένοι έως 15 (δεκαπέντε) εκ των οποίων τέσσερις χριστιανοί και δύο Τούρκοι είναι στρατιώται. Τους τέσσερους χριστιανούς και τρεις άλλους ημπορούμε να ………. και πρέπει να τους υποχρεώσουμε με τα συμφέροντα της διοίκησις με κάθε θυσία. οι λοιποί δεν είναι οπλισμένοι και επομένως δεν έχωμεν να φοβηθώμε από αυτούς. ενίοτε ευρίσκονται 10 και περισσότεροι μαστόροι οι οποίοι εργάζονται εις την οχύρωσιν της σπηλιάς. αλλά αυτοί δεν μένουν εκεί την νύκτα. διά να υφαρπαγή το σπήλαιο, θα χρειαστώ βέβαια χρήματα. Έως 2000 τάλαρα των οποίων όμως βαστάμεν κατάστιχον.
Δεν έχω άλλο τι να προσθέσω παρά ότι βέβαιος είμαι περί της επιτυχίας θα κυριεύσω το σπήλαιο διά την Διοίκησιν και θα χάσω την ζωή μου γι’ αυτό το εγχείρημα.

12/24 Φεβρουαρίου 1825 ένα Ναυπλίω J . B. Φέντον”


Στην επιστολή βλέπουμε ακόμη, πως ο Ανδρούτσος βρίσκεται πάντα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα πρακτόρων και κατασκόπων -από άλλες πηγές γνωρίζουμε πως υπάρχουν κατάσκοποι της κυβέρνησης ακόμη και μέσα στο στράτευμά του- τον παρακολουθούν άγρυπνα ανά πάσα στιγμή, γνωρίζουν τα πάντα γι’ αυτόν, πού βρίσκεται, με ποιον μιλά, γνωρίζουν ακόμη πόσοι βρίσκονται στο σπήλαιο, τι θρήσκευμα έχουν, πόσοι από αυτούς είναι ικανοί να πολεμήσουν και ποιοι όχι. Αναλογίζομαι πόσο θετικό θα ήταν για την ελληνική επανάσταση, εάν όλο αυτό το δίκτυο στενής παρακολούθησης του Ανδρούτσου, χρησιμοποιούνταν εναντίον των Τούρκων και όχι εναντίον σημαντικών Ελλήνων οπλαρχηγών.

Γιώργος Πύργαρης

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Η ΜΑΧΗ ΜΑΥΡΟΜΑΤΙΟΥ ΣΤΙΣ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1825 ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1825



Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Τσεβά, πως η μάχη του Μαυροματίου συνέβη στις 26 Οκτωβρίου 1825. Υπόνοιες μόνον είχαμε από την έκθεση του αστυνόμου Αθηνών Ξάνθου, πως η μάχη έγινε στις 3 Νοεμβρίου. Μετά από την εύρεση του εγγράφου που σήμερα δημοσιεύουμε, είμαστε σίγουροι πια, πως η μάχη έγινε στις 3 Νοεμβρίου 1825.


(Γενικά Αρχεία του Κράτους, Υπουργείο Πολέμου Φ150 Λήψη 218)


Πρόκειται για μια επιστολή του Γιώργη Σκουρτανιώτη αδελφού του καπετάνιου, γραμμένη στο Ναύπλιο στις 3 Νοεμβρίου 1825. Ο Γιώργης με τον γραμματικό Αναστάσιο Θεοδωριάδη, είναι σταλμένοι από τον καπετάνιο στο Ναύπλιο, για να αποκαταστήσουν τις διαταραγμένες σχέσεις του -από τον Αύγουστο του 1825- με την κυβέρνηση. 
 

H τραγική ειρωνία... 

Ο Γιώργης αγνοεί, πως την στιγμή που ο Θεοδωριάδης γράφει εμπρός του αυτές τις γραμμές, αρχίζει η μάχη του Μαυροματίου. Μιλά για το στρατιωτικό μέλλον του αδελφού του με συγκρατημένη αισιοδοξία και προσπαθεί πράγματι να απαλύνει τις σχέσεις του με την κυβέρνηση, μην υποψιαζόμενος καν, το δράμα που αρχίζει να εκτυλίσσεται διακόσια χιλιόμετρα περίπου βόρεια και που ελάχιστες ώρες αργότερα θα τελειώσει, παραδίδοντας στις φλόγες και στην αθανασία τους αδελφούς του Θανάση και Κώτσιο,  αλλά και τους άλλους πολεμιστές της μάχης του Μαυροματίου... 

Μετά από την εύρεση αυτής της επιστολής, 
δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πια, πως  
η μάχη του Μαυροματίου έγινε στις 3 Νοεμβρίου 1825 
και όχι στις 26 Οκτωβρίου όπως μας έχει πει ο Τσεβάς, 
αφού όπως φαίνεται από την επιστολή, στις 3 Νοεμβρίου 
ο καπεταν Θανάσης Σκουρτανιώτης, είναι ακόμη ζωντανός.

Το ότι ο Γιώργης ήταν στο Ναύπλιο εκείνες τις ημέρες, εξηγεί επίσης και απαντά στο περιβόητο ερώτημα που μας απασχολούσε μέχρι σήμερα, γιατί δεν ήταν και εκείνος -ένας τόσο σημαντικός πολεμιστής- δίπλα στον αδερφό του στην μάχη του Μαυροματίου. Όσο για τους ισχυρισμούς του Βαγιάννη, πως ο Γιώργης βρισκόταν κάπου στον Ελικώνα επικεφαλής 150 ανδρών κατά την διάρκεια της μάχης του Μαυροματίου,  μετά από αυτή την επιστολή μόνο ως εγκληματικές προχειρότητες μπορούν πια να θεωρηθούν.

Η επιστολή:

Προς το σεβαστόν εκτελεστικόν

Είναι γνωστόν τω σεβαστώ τούτο σώμα ότι ο αυτάδελφός μου αθανάσιος σκουρτανιώτης δέκα τρεις σχεδόν μήνας υστερείται τους μισθούς και σιτηρέσια  των την οδηγίαν του στρατιωτών, εξόν μόνον από 5500 χιλ γρόσια όπου η επιτροπή της ανατολικής ελλάδος του έδοσεν. Και ενώ ήλπιζε εκ των παρόντων δανείων να οικονομηθεί και αυτός .....αιφνιδίως τον ευγάζουν έξω της αναλογίας επί τίνι λόγου αγνοεί. διά τούτο παρακαλώ την σεβαστήν διοίκηση, διά να διορίση να οικονομήσουν και αυτόν ως και τους άλλους. αυτός δεν έλειψεν απ όσα η σεβαστή διοίκηση χρέη τον διέταξεν. αν όμως τον κρίνει περιττόν δια εκείνα τα μέρη ας τον διορίση όπου αναγκαίον κρίνει. τούτο θερμώς παρακαλώ και περιμένων σεβαστήν απόκρισιν με σέβας υποσημειούμαι.

την 3η Νοεμβρίου 1825
ναυπλιον  

ευπειθής πατριώτης
γεώργιος  σκουρτανιώτης


(Aπό το εξώφυλλο τούτης της επιστολής, εξώφυλλο που έχω στα χέρια μου, βλέπουμε ότι γνώση της, έχει και ο ίδιος ο Μαυροκορδάτος)